- Οι φελλοί επανήλθαν και στιγματίζουν το έργο της Δικαιοσύνης
- Το δράμα είναι ότι ακόμη και οι δήθεν σοβαροί γίνονται μέρος των λαϊκιστών
Toυ Λεύκου Χρίστου
Καταρρέουν οι αξίες, καταρρέει ο σεβασμός στους θεσμούς, στη Δικαιοσύνη και μαζί η συνοχή της κοινωνίας.
Οι αποφάσεις των δικαστηρίων αμφισβητούνται, δυστυχώς, από νομικούς και μη, εντείνοντας τις ανησυχίες των ολίγων σοβαρών που έχουν απομείνει.
Ο καθένας προτάσσει το ειδικό του συμφέρον, μέσα σε ένα κλίμα “ανθρωποφαγίας”, αφού δεν είναι άμοιροι ευθυνών ακόμη και νεοφανείς “πολιτικοί”, οι οποίοι διεκδικούν έδρανα εντός της νομοθετικής εξουσίας.
Το τι μας επιφυλάσσει η επόμενη μέρα των βουλευτικών εκλογών τον ερχόμενο Μάιο είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία και δεν είναι του παρόντος.
Είναι όντως θλιβερό αυτό που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες, εξ αφορμής της απόφασης του Κακουργιοδικείου να κρίνει αθώους τους Δημήτρη Συλλούρη, τέως Πρόεδρο της Βουλής, και τον Χριστάκη Τζιοβάνη, πρώην βουλευτή.
Δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να κρίνω την απόφαση της Δικαιοσύνης.
Υπάρχουν οι απόψεις των ειδικών, της “κοινότητας” των νομικών. Κάποιοι τις έχουν εκφράσει δημόσια. Άλλοι όχι.
Θέλω να σταθώ στο άρθρο του Κώστα Βελάρη, έγκριτου και έμπειρου νομικού, ο οποίος σε χθεσινό του άρθρο στον Φιλελεύθερο προβαίνει σε ενδιαφέρουσες επισημάνσεις.
Τα αδικήματα του κατηγορητηρίου, γράφει ο κ. Βελάρης, δεν ήσαν όσο σοβαρά η κοινή γνώμη αφέθηκε να νομίζει.
Από την άλλη, προσθέτει, δεν ήταν δίκαιο να επικεντρωθεί η διαφθορά σε δύο μόνο άτομα, όταν μερικές άλλες χιλιάδες είχαν πλουτίσει κάνοντας χρήση του εργαλείου των “χρυσών διαβατηρίων”.
Είναι η άποψη του κ. Βελάρη ότι η δίωξη των δύο ήταν η εύκολη λύση, για να αποτελέσει η τιμωρία τους μέρος της κάθαρσης και να γλιτώσουν οι υπόλοιποι.
Έφερε μάλιστα και ένα εύστοχο παράδειγμα:
“Έκαναν ακριβώς όπως οι καουμπόηδες που, όταν ήθελαν να διασχίσουν με τις αγελάδες τους ποτάμια με πιράνχας, έριχναν μέσα δύο από αυτές για να τους επιτεθούν τα πιράνχας και να διασωθούν οι υπόλοιπες αγελάδες”.
Μεταφέρω τις ταυτόσημες απόψεις και άλλων έγκριτων νομικών, οι οποίοι ήθελαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.
Σημειώνω την πιο ενδεικτική:
“Πρόκειται για μία ποινική υπόθεση, το αποτέλεσμα της οποίας είναι σεβαστό. Ο Δ. Συλλούρης και ο Χρ. Τζιοβάνης αθωώθηκαν. Αυτό είναι το τέλος της ιστορίας και όλα τα άλλα παρέρχονται. Η φιλολογία και η παραφιλολογία συγχύζουν. Οι δύο αυτοί άνθρωποι αθωώθηκαν και αυτό είναι το τέλος της ιστορίας”.
Επεσήμαναν και κάτι άλλο, εξίσου ενδιαφέρον. Η Νομική Υπηρεσία, σημείωσαν, έχει το δικαίωμα, θεσμικά, να εφεσιβάλει την απόφαση, νοουμένου ότι θα διαπιστώσει νομικά σφάλματα.
Υπέδειξαν ότι το δικαίωμα αυτό θα πρέπει να ασκείται με φειδώ. Από την άλλη, τόνισαν, δεν μπορεί να υπάρχει κακοδικία στο δίκαιο επί μακρόν.
“Η υπερβολική καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης θεωρείται ισοδύναμη με άρνηση δικαιοσύνης (“justice delayed is justice denied”)”, παρατήρησαν οι ίδιοι νομικοί.
Αυτό το οποίο βιώνουμε τον τελευταίο καιρό, και με αφορμή την απόφαση για τον τέως Πρόεδρο της Βουλής, είναι ότι ακόμη και αυτοί που αυτοπροβάλλονται ως σοβαροί ανεβαίνουν στο άρμα των λαϊκιστών.
Φαίνεται ότι είναι άνιση η μάχη που εξελίσσεται μεταξύ των λίγων λογικών και του πεζοδρομίου.
Καταληκτικά, θα ήθελα να υποδείξω στον Οδυσσέα Μιχαηλίδη ότι δεν πείθει η παρέμβασή του κατά της Νομικής Υπηρεσίας.
Έχει ίδιον συμφέρον και σκοπιμότητα, καθώς το αίτημα που έγινε αποδεκτό από το Ανώτατο για παύση του από τη θέση του Γενικού Ελεγκτή, για ανάρμοστη συμπεριφορά, το είχε καταθέσει ο νυν Γεν. Εισαγγελέας.
Συνεπώς, έχει ειδικόν συμφέρον να ασκεί κριτική και να πλάθει ολόκληρα παραμύθια για το πώς κατηγορήθηκε ο Συλλούρης και για το πώς αθωώθηκε.
