Η αθώωση Συλλούρη και Τζιοβάνη από τις καταγγελίες που αφορούσαν το επενδυτικό πρόγραμμα, ως ήταν φυσικό, προκάλεσε κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό. Άνοιξε, όμως, κι ένα δεύτερο μέτωπο: αυτό της εργαλειοποίησης της απόφασης από τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη.
Ο πρώην Γενικός Ελεγκτής, που αποπέμφθηκε από το Ανώτατο ως «ανίκανος να επιτελεί τα καθήκοντά του» και ως φορέας «ανάρμοστης συμπεριφοράς», βρήκε στην αθώωση μια ευκαιρία να πλήξει τη Νομική Υπηρεσία, η οποία εισηγήθηκε την παύση του και τον έθεσε ενώπιον της δικαστικής κρίσης.
Οι δηλώσεις του – περί «φιάσκου», «συγκάλυψης» και «προδιαγεγραμμένης αποτυχίας» – δεν είναι απλώς σχόλια για μια δικαστική απόφαση. Αποτελούν επανάληψη των γεγονότων που οδήγησαν στην παύση του και εντάσσονται στο αφήγημα που ο ίδιος καλλιεργεί εδώ και χρόνια: ότι η Νομική Υπηρεσία λειτουργεί μεροληπτικά, ότι προστατεύει ισχυρούς και ότι ο ίδιος είναι ο μοναδικός «αδέκαστος» που τολμά να συγκρουστεί με το «σύστημα». Προσωποποιεί τη Νομική Υπηρεσία στον Γενικό Εισαγγελέα και τον Βοηθό, προκειμένου να εξυπηρετήσει το αφήγημά του, το οποίο όμως διαβρώθηκε όταν βγήκαν μπροστά οι Εισαγγελείς, οι νομικοί δηλαδή που χειρίστηκαν την υπόθεση.
Μέσω της κ. Πολίνας Ευθυβούλου, η Νομική Υπηρεσία υπερασπίστηκε το έργο της, επιμένοντας ότι η υπόθεση κρίθηκε με βάση το ισχύον νομικό πλαίσιο και τα επιτρεπτά αποδεικτικά μέσα.
Και εδώ βρίσκεται το κεντρικό πρόβλημα: Το κοινό είδε το βίντεο του Al Jazeera και θεώρησε την υπόθεση λήξασα. Το δικαστήριο, όμως, είδε ένα υλικό που δεν πληρούσε τα κριτήρια του ποινικού δικαίου. Το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο: αθώωση.
Αυτό το χάσμα ανάμεσα στη λαϊκή προσδοκία και στη νομική πραγματικότητα είναι που επιτρέπει στους ισοπεδωτικούς λαϊκιστές να τροφοδοτούν την κοινωνική οργή, ζητώντας κεφάλια. Τα λαϊκά δικαστήρια υποκαθιστούν το επιστημονικό νομικό σύστημα.
Η αθώωση Συλλούρη – Τζιοβάνη γίνεται έτσι εργαλείο πολιτικής και προσωπικής αντεπίθεσης, όχι απλώς σχόλιο για μια δικαστική απόφαση.
Αυτό δημιουργεί και το βαθύτερο πρόβλημα.
Όταν ένας πρώην θεσμικός παράγοντας – και μάλιστα ένας που αποπέμφθηκε για ανάρμοστη συμπεριφορά – χρησιμοποιεί μια δικαστική απόφαση για να υπονομεύσει έναν άλλο θεσμό, τότε η συζήτηση παύει να αφορά τη διαφθορά και αρχίζει να αφορά τη λειτουργία του κράτους. Δημιουργεί καχύποπτη κοινωνία, η οποία καταλήγει να ψηφίζει κλόουν.
